Atomic Cafe

Atomic CafeUSA, 1982, 82 min.
reżyser: Kevin Rafferty, Jayne Loader, Pierce Rafferty
język: polski lektor

6 sierpnia 1945 roku nad Hiroszimą wyrósł atomowy grzyb. Przerażająca eksplozja wprowadziła świat w nową erę – erę atomową. „Atomic Cafe” to opowieść o wyścigu zbrojeń, mających na celu osiągnięcie nuklearnej supremacji nad światem.

Bezbronni żołnierze USA służą za króliki doświadczalne podczas próbnych detonacji na pustyni Nevada. Mroczna epoka makkartyzmu i polowań na czarownice, znajdująca kulminację w egzekucji podejrzanego o szpiegostwo małżeństwa Rosenbergów. Atomowa psychoza, podsycana przez ćwiczenia instruktażowe na wypadek nalotu bombowego… Twórcy filmu „Atomic Cafe” spoglądają wstecz na czasy, gdy po zakończeniu drugiej wojny światowej ludzkość szykowała się już na wybuch trzeciej, ostatecznej. Oto niekonwencjonalna podróż do czasów spędzonych w cieniu nuklearnej bomby.
Czytaj dalej »

Atomowe rany

Atomowe ranyJaponia, 2008, 53 min.
reżyser: Marc Petitjean
język: polski lektor

Doktor Shuntaro Hida miał 28 lat, kiedy na Hiroszimę spadła bomba atomowa. Przeżywszy tragedię, całe swoje życie poświęcił pomocy innym ocalałym. „Atomowe rany” to opowieść o osobistej misji charyzmatycznego lekarza i pytanie o lekcję, jakiej udzieliła ludzkości zagłada Hiroszimy.

Skutki napromieniowania, będącego efektem eksplozji bomby atomowej, odczuwane są w Japonii do dziś. Przez ponad trzydzieści lat władze USA starały się zatuszować prawdziwe ich rozmiary, aby dalszy rozwój broni atomowej nie napotykał sprzeciwu opinii publicznej. Jednocześnie dysponowały one gruntowną wiedzą – już w roku 1946 amerykańscy naukowcy stworzyli w Hiroszimie laboratorium ABCC, aby badać wpływ bomby na tysiącach ocalałych.Dokument „Atomowe rany” opowiada o tragicznych zdarzeniach sprzed ponad sześćdziesięciu lat i prywatnej misji doktora Hidy, zabiegającego o pomoc i zadośćuczynienie dla ofiar Hiroszimy.
Czytaj dalej »

Tortury po amerykańsku

Tortury po amerykańskuFrancja, 2011, 59 min.
reżyser: Marie-Monique Robin
język: polski lektor

„Wszystko, co jest niezbędne” – tak kilka dni po zamachach 11 września 2001 roku brzmiała odpowiedź amerykańskich władz na pytanie: Co zrobić, aby złapać winnych?

6 października 2001 roku USA i ich państwa sojusznicze zaatakowały Afganistan, jako państwo będące siedzibą Al-Kaidy – organizacji odpowiedzialnej za wrześniowe zamachy. W niewiele ponad miesiąc kraj rządzony dotychczas przez Talibów, którzy w porozumieniu z organizacjami terrorystycznymi szkolili zamachowców, został opanowany przez wojska koalicji antyterrorystycznej. Rozpoczęła się druga część wojny, czyli poszukiwania winnych, w tym szefa Al-Kaidy Osamy bin Ladena. Amerykańskie wojsko i wywiad zaczęły przewozić schwytanych terrorystów do specjalnych więzień. Wiosną 2004 roku popularny w USA program „60 Minutes” wyemitował szokujące nagranie z ośrodka w Abu Gharib, przedstawiające żołnierzy upokarzających tamtejszych więźniów. Wtedy świat po raz pierwszy dowiedział się o sytuacji arabskich jeńców. Od tamtego czasu rozpoczęła się dyskusja nad traktowaniem pojmanych terrorystów, co w obliczu hasła „wszystko, co niezbędne” nabrało nowego znaczenia. Poważnym uzupełnieniem tej dyskusji były opublikowane w 2010 roku przez demaskatorski portal WikiLeaks dokumenty wojskowe z Afganistanu, które przedstawiły m.in. szokującą prawdę o metodach przesłuchań amerykańskich śledczych.
Czytaj dalej »

Tajne armie NATO

Tajne armie NATOW latach 90. ubiegłego stulecia wyszły na jaw dowody wskazujące, że za wieloma zamachami przypisywanymi wcześniej ekstremistom, w rzeczywistości stały tajne jednostki NATO. W programie poznamy kulisy operacji pod kryptonimem „Gladio”.

„Armie” działały w Europie Zachodniej w czasie tzw. „zimnej wojny”, a cała operacja zostala ujawniona w sierpniu 1990 roku we Włoszech, kiedy to premier tego kraju Giulio Andreotti potwierdził ich istnienie przed komisją senacką badającą terroryzm. Jak się później okazało, serie zamachów bombowych, zabójstw czy nawet masakr w krajach europejskich, którym autorstwo przypisywano bojówkom lewicowym były de facto wykonywane przez osoby powiązane ze strukturami wywiadu wojskowego USA. Afera wyszła na jaw przy okazji przesłuchań w sądzie w srawie terroryzmu gdy sędzia Felice Casson zaczął się dokładniej bojówkom prawicowym.

W jednym przypadku, w 1972 roku, bomba podlożona w samochodzie zabiła trzech Carabinieri. Winę początkowo przypisywano Czerwonym Brygadom, jednak okazało się, że zamachu dokonał Vincenzo Vinciguerra – skrajnie prawicowy fanatyk. W 1984 roku podczas procesu ujawnil on, że włoskie służby specjalne stały za zleceniem tego zamachu. Z zeznań wynikało, że we Włoszech istnieją tajne siły specjalne, równolegle do służb wojskowych, które się składają zarówno z cywili jak i wojskowych, a ich zadaniem jest przeciwstawienie się Sowietom oraz organizowanie ruchu oporu na terenie Włoch w przypadku inwazji wojsk sowieckich. Vinciguerra dodał też, że wszystkie zamachy i masakry dokonane przez te grupy miały na celu zastraszenie opinii publicznej, która w reakcji na terror miała się zwrócić do rządu o działania specjalne w celu poprawy bezpieczeństwa, a to z kolei wprowadziłoby represje wobec lewicy.
Czytaj dalej »

Post Mortem

Post Mortemgatunek: Dramat
kraj: Niemcy / Meksyk / Chile
reżyseria: Pablo Larrain
rok produkcji: 2010
czas trwania: 98 minuty
język: polski lektor

Druga, po filmie „Tony Manero”, część trylogii Pablo Larraina przedstawiająca zagmatwane historie jednostek na tle dyktatury generała Pinocheta w Chile. Film był prezentowany na festiwalach w Wenecji i San Sebastian w 2010 roku, polska premiera odbyła się na 6. Festiwalu Filmy Świata Ale Kino!

55-letni Mario (Alfredo Castro) pracuje w kostnicy, gdzie spisuje raporty z sekcji zwłok. Życie samotnego Mario to potworna rutyna – codziennie po pracy wraca do pustego domu, je kolację, czyta książki lub wybiera się na pokaz burleski. Jest rok 1973, w kraju dochodzi właśnie do zamachu stanu, lecz Mario zajmują erotyczne fantazje o sąsiadce Nancy, tancerce kabaretowej. Pewnego dnia kobieta znika bez śladu. Kiedy żołnierze dokonują brutalnej rewizji w jej mieszkaniu, Mario dowiaduje się, że jej ojciec i brat zostali aresztowani. Obaj byli aktywnymi działaczami ruchu komunistycznego. Przerażony mężczyzna rozpoczyna desperackie poszukiwania kochanki.
Czytaj dalej »

Gwałt na wojnie

Gwałt na wojnieKraj: Holandia
Reżyseria: Ilse van Velzen / Femke van Velzen
Rok produkcji: 2009
Czas trwania: 60 minuty

Poszła prać ubrania nad rzekę – jak co dzień. Żołnierze często przynosili swoją brudną odzież i żądali, by kobiety się nią zajęły. Tym razem zjawiło się trzech – byli agresywni, a odmowa tylko ich rozjuszyła. Zatkali jej usta szmatą, a potem każdy z nich ją zgwałcił… Młoda dziewczyna o dziecięcej twarzy spuszcza oczy na wspomnienie tych wydarzeń. W kamerę nie chce patrzeć również Alain Kasharu, były żołnierz, inny bohater tej historii. Takich jak oni jest w Kongo niemało.

Od 1996 roku to środkowoafrykańskie państwo jest nękane nieustannymi konfliktami. Jednak przemoc zbrojna to tylko jedna strona tej dramatycznej rzeczywistości. Drugą są brutalne gwałty i rozboje na tle seksualnym dokonywane często na kobietach z podbijanych miejscowości, w których stacjonuje armia i rebelianci z licznych organizacji wojskowych. Przemoc seksualna staje się wojenną bronią i strategią. Społeczność dotknięta rozłamem i biedą boryka się z wieloma problemami, a ten wydaje się jednym z bardziej złożonych.
Czytaj dalej »

Nawet deszcz

Nawet deszczgatunek: Dramat
rok produkcji: 2010
czas trwania: 1 godz. 43 min.
reżyseria: Icíar Bollaín
język: polskie napisy

Sebastian – reżyser idealista – i Costa, jego producent, realizują w Boliwii film o przybyciu Kolumba do Ameryki. Pragną ukazać wielkiego odkrywcę w sposób daleki od wyidealizowanej wersji szkolnych podręczników – na ekranie żądni złota Kolumb i jego świta brutalnie rozprawiają się z Indianami. Realizacja filmu idzie wyśmienicie do momentu gdy w okolicy wybucha tzw. „wojna o wodę”, wywołana prywatyzacją wodociągów. Szybko okazuje się, że pomimo upływu 500 lat, konkwista trwa nadal.

Kiedyś wyzyskiwani przez konkwistadorów, dziś boliwijscy Indianie stają się ofiarami chciwych polityków i międzynarodowych korporacji. Rozpoczyna się podwójna walka rdzennych mieszkańców Boliwii z najeźdźcami z Zachodu – w filmie i w rzeczywistości. Costa i Sebastian staną przed trudną decyzją, czy są gotowi zrobić film za wszelką cenę, nawet kosztem indiańskich współpracowników i własnych ideałów.
Czytaj dalej »

Tajne akta wojny w Iraku

Tajne akta wojny w Irakukraj: Wielka Brytania
reżyseria: Marc Sigsworth
rok produkcji: 2010
czas trwania: 49 minuty
język: polski lektor

Tortury, maltretowanie więźniów, mordy polityczne, zabijanie z zimną krwią poddających się żołnierzy, dziesiątki tysięcy ofiar wśród cywilów i setki kłamstw podanych do wiadomości publicznej. Taki obraz okupacji Iraku ujawnił głośny wyciek informacji za sprawą witryny WikiLeaks.
W morzu poufnych informacji zamieszczonych na WikiLeaks znalazło się też ponad 400 tysięcy raportów wojskowych, złożonych w latach 2004-2009 przez amerykańskie siły stacjonujące w Iraku. Dla czytelnika mogą one stanowić prawdziwy szok, ujawniają bowiem niewyobrażalną skalę zniszczenia i śmierci towarzyszącą „misji stabilizacyjnej”.

Okazuje się, iż pomimo zapewnień Waszyngtonu o unikaniu ofiar wśród cywilów, na 109 tysięcy zabitych, 66 tysięcy stanowili bezbronni Irakijczycy, a 176 tysięcy zostało rannych. Amerykańskich żołnierzy instruowano, by wymuszali zatrzymanie się na każdym, kto się do nich zbliżał. Ten rozkaz okazał się fatalny w skutkach dla 800 zastrzelonych, w tym ponad 30 dzieci. Wojskowi ignorowali krwawe rajdy fundamentalistycznych religijnych bojówek, z rąk których poniosło śmierć blisko 32 tysiące cywilów.
Czytaj dalej »

Czasem w kwietniu

Czasem w kwietniukraj: USA, Rwanda, Francja
reżyseria: Raoul Peck
rok produkcji: 2005
czas trwania: 135 minuty
język: polski lektor

Horror ludobójstwa, splatający krwawe wydarzenia w Ruandzie z dramatem jednostki.

W kwietniu 1994 roku w Ruandzie wybucha konflikt między dwoma wrogimi plemionami: Tutsi i Hutu. Podczas następnych 100 dni w krwawych czystkach etnicznych ginie blisko milion ludzi, członkowie rodzin niejednokrotnie walczą po różnych stronach barykady. To prawdziwe piekło na ziemi, gdzie brat zabija brata, a ojciec syna. Film Raoula Pecka wiernie oddaje tamte wydarzenia, oskarżając przy tym świat o brak reakcji na ludobójstwo. Jego przesłanie jest jednoznaczne: nie można zapomnieć o tragedii, która rozegrała się w sercu Afryki. Fabuła skupia się na losach braci Augustina i Honore Muganzy. Augustin (Idris Elba), żołnierz Hutu, przeciwstawia się przełożonym, aby ratować swoją żonę pochodzącą z plemienia Tutsi. Misji tej nie udaje mu się jednak wykonać, gdyż zostaje aresztowany. Po dziesięciu latach wraca do kraju, by obserwować prace trybunału powołanego przez ONZ do zbadania zbrodni wojennych. Wśród oskarżonych jest jego brat Honore (Oris Erhuero)…
Czytaj dalej »

Algierska rana. Tragedia harkisów

Algierska rana. Tragedia harkisówkraj: Francja
reżyser: Isabelle Clarke
rok produkcji: 2010
czas trwania: 85 minuty
język: polski lektor

Podczas wojny algierskiej grupa 200 tysięcy Arabów przyłączyła się do wojsk francuskich, stając naprzeciw walczących o niepodległość rodaków. Ludzi tych nazwano harkis. Przez długi okres słowo to było synonimem zdrajcy.

Niedługo po II wojnie światowej, kiedy w krajach Afryki Północnej zaczęły narastać nastroje niepodległościowe, również Algierczycy zaczęli upominać się o swoje prawa. 1 listopada 1954 roku w Algierii wybuchło inspirowane przez Rewolucyjną Radę Jedności i Działania powstanie ludności arabskiej. Wydarzenie to doprowadziło do rozpoczęcia trwającej do 1962 roku i zakończonej sukcesem partyzantów wojny o niepodległość kraju. U boku armii francuskiej walczyło 200 tys. Arabów tzw. harkis, którzy dobrowolnie zdecydowali się walczyć po stronie okupanta. Duża część z nich zginęła podczas wojny, około 50-60 tys. zostało przetransportowanych do Francji, nierzadko w katastrofalnych warunkach, a tym którzy pozostali w kraju, niepodległe władze Algierii zgotowały rzeź.
Czytaj dalej »

Krwawe diamenty

Krwawe diamentyczas trwania: 100 min
język: polski lektor

Sierra Leone to największy producent diamentów. Równocześnie jest jednym z najbiedniejszych krajów świata. Film pokazuje ludzi, którzy drogo zapłacili za swą miłość do cennych kamieni.
Czytaj dalej »

Zawód: handlarz bronią

Zawód: handlarz broniąkraj: Francja
reżyser: Stéphane Malterre
rok produkcji: 2010
czas trwania: 58 minuty
język: polski lektor

Opowieść rozpoczyna się w Herstal, spokojnym, belgijskim miasteczku, położonym dwie godziny drogi od granicy z Francją. Na pierwszy rzut oka to przeciętna miejscowość, gdzie żyje się dostatnio, panuje ład, a ludzie wyglądają na szczęśliwych. Jednak źródło bogactwa mieszkańców dalekie jest od przeciętnego. Głównym zakładem przynoszącym dochody jest fabryka broni FN Herstal.

Dyrekcja FN Herstal wyjątkowo zgodziła się na nakręcenie filmu. Kamera towarzyszy szeregowym pracownikom fabryki pracującym przy linii montażowej, jak również przedstawicielom zakładu biorącym udział w międzynarodowych targach broni odbywających się na Bliskim Wschodzie. Twórcy spotykali ludzi, którzy każdego dnia muszą stawić czoła dylematom moralnym. Czy powinni sprzedawać broń każdemu zainteresowanemu krajowi? Co z embargo nałożonym przez ONZ na niestabilne politycznie terytoria? Wszyscy wiedzą, że kraje objęte zakazem dostaw broni stanowią znakomity rynek dla nielegalnych handlarzy. W trakcie wędrówki po Republice Konga twórcy dokumentu spotykają ofiary tego procederu. Każdego roku ogromna liczba cywili zostaje zastrzelona lub ciężko ranna na ulicach z nielegalnie zdobytej broni automatycznej.
Czytaj dalej »

Manifest

Naszym celem jest zapewnienie dostępu do ciekawych oraz unikatowych filmów wszystkim zainteresowanym. Strona ma charakter niekomercyjny i nie pobieramy od nikogo żadnych opłat. Wychodzimy naprzeciw zapotrzebowaniom, ponieważ obecnie panuje deficyt stron internetowych z ciekawymi filmami.

Mimo likwidacji Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk w 1989 roku w Polsce nadal dochodzi do ograniczania swobód obywatelskich w zakresie wolności wyrażania poglądów i twórczości artystycznej. Zmieniła się forma: miejsce oficjalnej cenzury prewencyjnej zajęła nieoficjalna cenzura represyjna, posługująca się naciskiem ekonomicznym, prawnym lub administracyjnym do tłumienia, zatrzymywania eliminowania tych dzieł sztuki i wypowiedzi, które nie są zgodne z ideologią polityczną, normami obyczajowymi, doktrynami religijnymi bądź polityką korporacyjną.

Korzystamy z wolności korzystania z dóbr kultury, które są prawem człowieka zapisanym w Powszechnej Deklaracji: "Każdy człowiek ma prawo do swobodnego uczestniczenia w życiu kulturalnym swojej społeczności, do korzystania ze zdobyczy kultury, do uczestniczenia w postępie nauki i do korzystania z jej dobrodziejstw".